AS
DÚAS PALABRAS DA CHUVIA
(LAS
DOS PALABRAS DE LA LLUVIA)
“Quen,
se eu berrase, oiría-me desde os coros
dos anxos? E se un de súpeto accedera a tomar--me
sobre o seu corazón: fundiría-me ante o seu máis potente existir.
dos anxos? E se un de súpeto accedera a tomar--me
sobre o seu corazón: fundiría-me ante o seu máis potente existir.
Pois
o fermoso non é máis que o comezo
do terrible,...”
do terrible,...”
Rainer María Rilke
1
Xa non haberá
máis tempo para aquel que ergueu ó ceo as súas mans, nin para a
muller, nin para a besta. Semellante ó ruído de moitas augas,
baixan as voces desde o monte Sión. Este cantar ou outro cantar,
aforcado nas cítaras, repudiando a quen serviu con afecto. A palabra
é mísera, o pensamento, pero non agardo que apartes os teus ollos.
Como soportar entón a pureza?
Ya
no habrá más tiempo para aquél que levantó al cielo sus manos, ni
para la mujer, ni para la bestia. Semejante al ruido de muchas aguas,
bajan las voces desde el monte Sión. Este cantar u otro cantar,
ahorcado en las cítaras, repudiando a quien sirvió con afecto.
La palabra es mísera, el pensamiento, pero no espero que apartes tus
ojos. ¿Cómo soportar entonces la pureza?
2
Fermosas
rapazas levan flores silvestres. Hai mulleres que agardan ós seus
maridos, hai nenos con fame nos berces. Quen calmará a súa dor?
Quen coñece a batalla non sente nobreza senón o peito asolado pola
destrución. Só as balas cantan gabanzas á morte e a vida é
soidade sen remorso.
Hermosas
muchachas llevan flores silvestres. Hay mujeres que aguardan a sus
maridos, hay niños con hambre en las cunas. ¿Quién calmará su
dolor? Quien conoce
la batalla no siente nobleza
sino el pecho asolado por la destrucción. Sólo las balas cantan
alabanzas a la muerte y la vida es soledad sin remordimiento.
3
Estou
neste lugar e nin sequera con toda a fermosura podo esquecer a mágoa
do corazón. Agardo o tempo no que a decadencia empece a vivir doutra
felicidade. Estou neste lugar e son un can que loita para montar unha
femia que amou noutros corpos a todos os homes.
Estoy
en este lugar y ni siquiera con toda la belleza
puedo olvidar la pena del corazón. Espero el tiempo en el que la
decadencia empiece a vivir
de otra felicidad. Estoy en este lugar y soy un perro que lucha para
cubrir una hembra que amó en otros cuerpos a todos los hombres.
4
Camiñamos
polo inferno recollendo flores e non é difícil maxinar a fin deste
día. As mulleres están dispostas a amar-nos como aquelas que elixen
margaridas nos intres do amor. Será o tempo os pétalos que con
tanto coidado son escollidos?
Caminamos por el infierno recogiendo flores y no es difícil imaginar el final de este día. Las mujeres están dispuestas a amarnos como aquellas que eligen margaritas en los instantes del amor. ¿Será el tiempo los pétalos que con tanto cuidado son escogidos?
Caminamos por el infierno recogiendo flores y no es difícil imaginar el final de este día. Las mujeres están dispuestas a amarnos como aquellas que eligen margaritas en los instantes del amor. ¿Será el tiempo los pétalos que con tanto cuidado son escogidos?
5
Quen
concede ó solitario a súa dita? Non é a noite, non esta noite, que
cae sobre os ósos aterecidos, que cae nas mans como auganeve. Esta
horrible visión!, esta tortura! Só o solitario pode amar ó
solitario. Por camiños de esquezo, por sendas tortuosas, prestade
unha tea, un sopro divino para acender escuras cavernas con luz
inmarcesible, a poesía para florecer novamente. Hai homes que foxen,
hai homes que se perden. Todos tocaron o seu corpo, todos seguiron o
seu camiño, como almas desprendidas da existencia.
¿Quién concede al solitario su dicha? No es la noche, no esta noche, que cae sobre los huesos ateridos, que cae en las manos como aguanieve. ¡Esta horrible visión!, ¡esta tortura! Sólo el solitario puede amar al solitario. Por caminos de olvido, por sendas tortuosas, prestad una antorcha, un soplo divino para encender oscuras cavernas con luz inmarcesible, la poesía para florecer nuevamente. Hay hombres que huyen, hay hombres que se pierden. Todos tocaron su cuerpo, todos siguieron su camino, como almas desprendidas de la existencia.
6¿Quién concede al solitario su dicha? No es la noche, no esta noche, que cae sobre los huesos ateridos, que cae en las manos como aguanieve. ¡Esta horrible visión!, ¡esta tortura! Sólo el solitario puede amar al solitario. Por caminos de olvido, por sendas tortuosas, prestad una antorcha, un soplo divino para encender oscuras cavernas con luz inmarcesible, la poesía para florecer nuevamente. Hay hombres que huyen, hay hombres que se pierden. Todos tocaron su cuerpo, todos siguieron su camino, como almas desprendidas de la existencia.
O
home non se para nunca e as ondas chegan ós pés espidos. Que nos
traerá hoxe a marea? Quen xogou coas ondas? As nubes pasan e algo
quedará... Non hai oídos para esta melodía. O vento leva o seu
perfume lonxe de nós.
El hombre no se para nunca y las olas llegan a los pies desnudos.Qué nos traerá hoy la marea? ¿Quién jugó con las olas?
Las nubes pasan y algo quedará... No hay oídos para esta melodía. El viento lleva su perfume lejos de nosotros.
7
El hombre no se para nunca y las olas llegan a los pies desnudos.Qué nos traerá hoy la marea? ¿Quién jugó con las olas?
Las nubes pasan y algo quedará... No hay oídos para esta melodía. El viento lleva su perfume lejos de nosotros.
7
O
viño ferve no noso sangue. Somos trobadores e cantamos. Percorremos
os camiños ata o vello castelo e a súa torre aparece ante nós. É
sinxelo coroar as grilandas do seu ceo: non agaches o teu soño!
Medias verdades son peores que a propia mentira... O viño ferve no
noso sangue cando amamos porque a nosa dor é máis profunda. Planea
a gaivota e a súa danza é solemne!
El vino hierve en nuestra sangre. Somos trovadores y cantamos. Recorremos los caminos hasta el viejo castillo y su torre aparece ante nosotros. Es sencillo coronar las guirnaldas de su cielo: ¡no escondas tu sueño! Medias verdades son peores que la propia mentira... El vino hierve en nuestra sangre cuando amamos porque nuestro dolor es más profundo. ¡Planea la gaviota y su danza es solemne!
El vino hierve en nuestra sangre. Somos trovadores y cantamos. Recorremos los caminos hasta el viejo castillo y su torre aparece ante nosotros. Es sencillo coronar las guirnaldas de su cielo: ¡no escondas tu sueño! Medias verdades son peores que la propia mentira... El vino hierve en nuestra sangre cuando amamos porque nuestro dolor es más profundo. ¡Planea la gaviota y su danza es solemne!
8
Un
hálito mesto cae pronunciando-se como un velo nuns ollos escuros para un amor fugaz e un sorriso. Na
pulcritude bican-se e desafían como dúas celosas rapazas. Tamén a
alma pode ferir cando se fai demasiado grande. O paxaro canta, pero a
femia mostra a súa ledicia deixando-se seducir!
Un
hálito espeso cae pronunciándose como un velo en unos ojos oscuros para un amor fugaz y una sonrisa-. En la
pulcritud se besan y desafían como dos celosas muchachas. También
el alma puede herir cuando
se hace demasiado grande. ¡El pájaro canta, pero la hembra muestra
su alegría dejándose seducir!
9
Tiñan
pernas delgadas e corpos preciosos -están orgullosas dos seus
corpos!-. Poden atraer a atención dun home e facer que se sinta un
inepto, e a tenrura é un paso preciso para humillar. Tiñan corpos
amables que prestaban con devoción. Se as mirades atentamente
sentiran-se ofendidas. Necesitan ferir insinuando a súa beleza,
necesitan ferir se es capaz de toca-las.
Tenían
piernas delgadas y cuerpos preciosos -¡están orgullosas de sus
cuerpos!-. Pueden atraer la atención de un hombre y hacer que se
sienta un inepto, y
la ternura es un paso preciso para humillar. Tenían cuerpos amables
que prestaban con devoción. Si las miráis atentamente
se sentirán ofendidas. Necesitan herir insinuando su belleza,
necesitan herir si eres capaz de tocarlas.
10
O
soño do camiñante persegue unha sombra: a esencia dun perfume que
vén de lonxe, dunha seda que quixeron tocar outras mans. Recolle a
suor como quen ordena flores e un xesto de tenrura pode conmover
aínda. Entre a inmundicia se esquece doadamente pero un sentimento
puro só agacha pureza. Unha aflición capaz de maltratar así,
defende prostitutas da cólera do seu Deus. Choran nos teus ombreiros
bágoas de rameira -todas as mulleres queren bágoas!-, esas son as
flores que debes amar.
El
sueño del caminante persigue una sombra: la esencia de un perfume
que viene de lejos, de una seda que quisieron tocar otras manos.
Recoge el sudor como quien ordena flores y un gesto de ternura puede
conmover aún. Entre la inmundicia
se olvida fácilmente pero un sentimiento puro sólo esconde pureza.
Una aflicción capaz de maltratar así, defiende prostitutas de la
cólera de su Dios. Lloran en tus hombros lágrimas de ramera -¡todas
las mujeres quieren lágrimas!-, esas
son las flores que debes amar.
11
Todas
amaron e mentiron; mais todas -que importa!- A media luz, na metade
da noite, os seus corpos fértiles, as súas abundantes caricias.
Mirade como veñen sobre as nubes cos seus múltiples caprichos, cos
seus inquietantes sorrisos, superfluas i espidas.
Todas
amaron y mintieron; mas todas -¡qué importa!- A media luz, en la
mitad de la noche, sus cuerpos fértiles, sus abundantes caricias.
Mirad como vienen sobre las nubes con sus múltiples caprichos, con
sus inquietantes sonrisas, superfluas y desnudas.
12
Moitos
son os camiños, moitos son os homes, i é o home o que ten que
elixir. Non é unha fatalidade o que obra senón a verdadeira razón!
A culpa do inocente é o bálsamo no que afogan todas as penas.
Arderá e, despois, seguirá a existir como unha luz sempre viva do
que obrou para esta viaxe.
Muchos
son los caminos, muchos son los hombres, y es el hombre el que tiene
que elegir. ¡No es una fatalidad lo que obra sino la verdadera
razón! La culpa del inocente es el
bálsamo en el que se ahogan todas las penas. Arderá y, después,
seguirá existiendo como una luz siempre viva de lo que obró para
este viaje.
13
Ollos
azuis, meu amor!, iso busquei: unha beleza afogada para rescatar.
Andei por esa senda sen saber que dicir. Sobre as augas flotaba, o
teu cabelo flotaba, e as ondas durmían ós meus pés. Ollos azuis,
meu amor!, profundos como un ceo e un mar profundo, feitos para ollar
cousas nunca vistas.
Ojos
azules, ¡mi amor!, eso busqué: una belleza ahogada para rescatar.
Anduve por esa senda sin saber qué decir. Sobre las aguas flotaba,
tu cabello flotaba, y las olas dormían a mis
pies. Ojos azules, ¡mi amor!, profundos como un cielo y un mar
profundo, hechos para ver cosas nunca vistas.
14
É
unha mentira e aínda non o sabes: vives desa estúpida esperanza
nalgún soño. Se ves unha luz pregarás e haberá un brillo infindo
nos teus ollos, se ves unha tebra o teu corpo estremecera-se como
unha ilusión. Só sentes esa pretérita compaixón da distancia: o
máis difícil é espertar e comprender que soñamos.
Es
una mentira y aún no lo sabes: vives de esa estúpida esperanza en
algún sueño. Si ves una luz rogarás y habrá
un brillo infinito en tus ojos, si ves una tiniebla tu cuerpo se
estremecerá
como una ilusión. Sólo sientes esa pretérita compasión de la
distancia: lo más difícil es despertar y comprender que soñamos.
15
Non
é unha eternidade pero pode ser o eterno. A túa levedade pousa nos
meus beizos e abre unha ferida na que collen os nosos días. O sol
abrasou os ollos como unha moeda escintílante -noutro lugar
irradiará toda a súa calor-. Maldito astro!... Que lingua non
lambeu o teu rostro e se carbonizou? Ou acaso, escorregas no baleiro
para agardar o teu máis frío océano de Soidade?
No
es una eternidad pero puede ser lo eterno. Tu levedad se posa en mis
labios y abre una herida en la que caben nuestros días. El sol
abrasó los ojos como una moneda centelleante -en otro lugar
irradiará todo su calor-. ¡Maldito astro!... ¿Qué lengua no
lamió tu rostro y se carbonizó? ¿O acaso, resbalas en el vacío
para aguardar tu más frío océano de Soledad?
16
Gusto
das mulleres e os corpos perfectos. As follas que esvaran cando morre
o serán e perder-me así, nese tesouro duns beizos, con suficiente
tenrura. Amo sobre todo os seus sorrisos que se insinúan como flores
para ornar unha lápida. Gusto das mulleres que din cos ollos o máis
perverso que un desexo pode ofrecer. Gozarei deixando que me obriguen
a acender as súas pupilas con tépedas palabras. Amo as súas
costas, os seus corpos disciplinados para fornecer ó home, os seus
xogos e as súas travesuras; e se é un tirano asediara-me coas súas
volubles turxencias de Deusa!
Me
gustan las mujeres y los cuerpos perfectos. Las hojas que resbalan
cuando muere la tarde y perderme así, en ese tesoro de unos labios,
con suficiente
ternura. Amo sobre todo sus sonrisas que se insinúan como flores
para ornar una lápida. Me gustan las mujeres que dicen con los ojos
lo más perverso que un deseo puede ofrecer. Disfrutaré dejando que
me obliguen a encender
sus pupilas con tibias palabras. Amo sus espaldas, sus cuerpos
disciplinados para guarnecer al hombre, sus juegos y sus travesuras;
¡y si es un tirano me asediará con sus volubles turgencias de
Diosa!
17
O
teu sorriso pode ferir o seu corpo sen sustancia tan doado como un
suspiro. Quere o teu ser novo e fráxil, quere auga tibia para as
súas sedentas raíces. Non lle deas o teu afecto: non podes amar e
desaparecer! El é o teu único inimigo e non o coñeces. Da-lle o
teu amor e será a nada! Pode o sol coa sombra máis oculta; pero,
non quere a luz tamén a sombra?
Tu
sonrisa puede herir su cuerpo sin sustancia tan fácil como un
suspiro. Quiere tu ser joven y frágil, quiere agua tibia para sus
sedientas raíces. No le des tu afecto: ¡no puedes amar y
desaparecer! Él es tu único enemigo y no lo conoces. ¡Dale
tu amor y será la nada! Puede el sol con la sombra más oculta;
pero, ¿no quiere la luz también la sombra?
18
Non
hai mornas sabas para a súa pel espida, nin fermosos agasallos para
o seu primeiro soño. A miña amante kurda baña-se nas frías augas
do Tigris e ten fermosos ollos, e di cousas cálidas ós estranxeiros
que beben as súa mocidade en negras chozas de fame. Os perros turcos
lamben os seus peitos. Os perros de Bagdad cospen nos cadáveres. Non
hai mornas sabas para a súa pel espida e ficará no silencio, baixo
a branca neve perpetua, como unha bágoa no seu iris manchado.
No
hay tibias sábanas para su piel desnuda, ni hermosos regalos para su
primer sueño. Mi amante kurda se baña en las frías aguas del
Tigris y tiene hermosos
ojos, y dice cosas cálidas a los extranjeros que beben su juventud
en negras chozas de hambre. Los perros turcos
lamen sus pechos. Los perros de Bagdad escupen en los cadáveres. No
hay tibias sábanas para su piel desnuda y quedará en el silencio,
bajo la blanca nieve perpetua, como una lágrima en su iris manchado.
19
Hai
estrelas que merecen un desexo -desfixeron-se en anacos tantos
desexos!- e todas me botaron do seu mundo con cautela. Onde máis
brilla a luz hai escuridade: a miña única protectora, a única
capaz de espertar a tolemia. Da-me parte da túa ousada avaricia, da
túa negra desgana. Hoxe necesito un abismo!
Hay
estrellas que merecen un deseo -¡se deshicieron en pedazos tantos
deseos!- y todas me echaron de su mundo con cautela. Donde más
brilla la luz hay oscuridad: mi única protectora, la única capaz de
despertar la locura. Dame parte de tu osada avaricia, de tu negra
desgana. ¡Hoy necesito un abismo!
20
Escoito
unha voz que non naceu dunha fonte nin dunha auga e o seu murmurio
chega cabalgando o vento. Sabe o doce que é amar nuns brazos
perfumados e cada parte do seu corpo esta feito para que poida xacer
eternamente. Escoito unha voz que non naceu dunha fonte nin dunha
auga, e non obstante está viva, alí onde o camiño bifurca un paso
cara a morte. É fermosa esta melodía e sabe o doce que é morrer!
Escucho
una voz que no nació de una fuente ni de un agua y su murmullo llega
cabalgando el viento. Sabe lo dulce que es amar en unos brazos
perfumados y cada
parte de su cuerpo esta hecho para que pueda yacer eternamente.
Escucho una voz que no nació de una fuente ni
de un agua, y no obstante está viva, allí donde el camino bifurca
un paso hacia la muerte. ¡Es hermosa esta melodía y sabe el dulce
que es morir!
21
Necesitabades
un deus, unha condición nobre e pura para a vosa traizón. Sodes
demasiado hostís: demasiada persuasión, demasiada conciencia. Algún
chega a atopar-se raramente e outros conmemoran reliquias baleiras;
pero, velaí!, os que medran espidos co seu afán máis íntimo,
lograrán o que nin sequera imaxinades.
Necesitabais
a un dios, una condición noble y pura para vuestra traición. Sois
demasiado hostiles: demasiada persuasión, demasiada conciencia.
Alguno llega a encontrarse raramente
y otros conmemoran reliquias vacías; pero, ¡he ahí!, los que
crecen desnudos con su afán más íntimo, lograrán
lo que ni siquiera imagináis.
22
Este
é un misterio que encerra os misterios: é a vida futura que virá
para todos. Só o creador! Só o que ama! Evoca o seu canto! Sangra a
súa ferida! Este é un misterio que encerra os misterios -unha arca
divina para todo mal-. Onde hai un abismo dorme unha verdade. Soñei
un sol que se erguía cubrindo as árbores!
Este
es un misterio que encierra los misterios: es la vida futura que
vendrá para todos. ¡Sólo el creador! ¡Sólo el que ama! ¡Evoca
su canto! ¡Sangra su herida! Este es un misterio que encierra los
misterios -un arca divina
para todo mal-. Donde hay un abismo duerme una verdad. ¡Soñé un
sol que se erguía cubriendo los árboles!
23
Habitaba
o inverno... O máis tenue sopro de vida deixou de tocar a súa
pérfida canción ante os ollos. Demasiada desidia -iso mata o
orgullo- sen ninguén que te escoite, sen ninguén que te ame. Miro
cara arriba onde brillan fermosas estrelas!
Habitaba
el invierno... El más tenue soplo de vida dejó de tocar su pérfida
canción ante los ojos. Demasiada desidia -eso mata el orgullo- sin
nadie que te escuche, sin nadie que te ame. ¡Miro hacia arriba dónde
brillan hermosas estrellas!
24
Non
se pode ser covarde nin vivir eternamente buscando a virtude, sabendo
demasiadas veces o lonxe que se atopa. Non se pode retroceder para
continuar co mesmo roibén nos ollos. Non esvaecer aínda que o
incerto nos sorprenda!
No se puede ser cobarde ni vivir eternamente buscando la virtud, sabiendo demasiadas veces lo lejos que se encuentra. No se puede retroceder para continuar con lo mismo rubor en los ojos. ¡No desvanecer aunque lo incierto nos sorprenda!
No se puede ser cobarde ni vivir eternamente buscando la virtud, sabiendo demasiadas veces lo lejos que se encuentra. No se puede retroceder para continuar con lo mismo rubor en los ojos. ¡No desvanecer aunque lo incierto nos sorprenda!
25
Ó
ver a pobreza non nos preguntamos sobre o moito que temos. Nós, que
vivimos contemplando o bo, estamos cheos de demasiadas cousas
superfluas. En que queda o home cando se sorprende demasiado pobre,
cando se sente demasiado espido? O maior dilema, se cadra, é
sorprender-nos na propia abundancia demasiado pobres, demasiado
espidos!
Al ver la pobreza no nos preguntamos sobre lo mucho que tenemos. Nosotros, que vivimos contemplando lo bueno, estamos llenos de demasiadas cosas superfluas. ¿En qué queda el hombre cuando se sorprende demasiado pobre, cuando se siente demasiado desnudo? El mayor dilema, si cabe, es sorprendernos en la propia abundancia demasiado pobres, ¡demasiado desnudos!
26
Al ver la pobreza no nos preguntamos sobre lo mucho que tenemos. Nosotros, que vivimos contemplando lo bueno, estamos llenos de demasiadas cosas superfluas. ¿En qué queda el hombre cuando se sorprende demasiado pobre, cuando se siente demasiado desnudo? El mayor dilema, si cabe, es sorprendernos en la propia abundancia demasiado pobres, ¡demasiado desnudos!
26
Que
flor entre as flores non ten o seu perfume? Que é, o silencio senón
notas e o ar xeme cando unha voz persevera? Vai...!, e dille o máis
fermoso para gabar ó que nace. Que fillo dos homes non coñece se
ata o máis grande viviu entre nós?
¿Qué flor entre las flores no tiene su perfume? ¿Qué es el silencio sino notas y el aire gime cuando una voz persevera? ¡Ve ...!, y dile lo más hermoso para alabar al que nace. ¿Qué hijo de los hombres no conoce si hasta el más grande ha vivido entre nosotros?
27
¿Qué flor entre las flores no tiene su perfume? ¿Qué es el silencio sino notas y el aire gime cuando una voz persevera? ¡Ve ...!, y dile lo más hermoso para alabar al que nace. ¿Qué hijo de los hombres no conoce si hasta el más grande ha vivido entre nosotros?
27
A
mirada dalgún ollo exhausto virá a probar este manxar de Deuses.
Cheira a decadencia cada palabra: a ambición do ser, a mística
inquietude do profeta -será que a profecía xa non teme un camiño
de rosas, de homes que agonían?-. Sempre se agachou o máis sublime
nos corpos febles capaces de perecer e de amar. Ao home forte nunca
se lle deu arma tan devastadora: o seu propio veleno para cavar na
virtude.
La mirada de algún ojo exhausto vendrá a probar este manjar de Dioses. Huele a decadencia cada palabra: la ambición del ser, la mística inquietud del profeta -¿será que la profecía ya no teme un camino de rosas, de hombres que agonizan?-. Siempre se escondió lo más sublime en los cuerpos débiles capaces de perecer y de amar. Al hombre fuerte nunca se le dio arma tan devastadora: su propio veneno para cavar en la virtud.
28
Un
pensamento é profundo pero tamén morre. Unha idea é profunda se
como unha onda acada a súa beira. A miña verdade é escura, i é
máis grata a que pode ferir.
Un pensamiento es profundo pero también muere. Una idea es profunda si como una ola consigue su orilla. Mi verdad es oscura, y es más grata la que puede herir.
29
Será este o día que estábamos a agardar? Sempre os mesmos sons, as mesmas voces, sabendo que despois se irán sen acordar. Os ollos cubriron-se de sombras para contemplar iso que chamamos o invisible!
¿Será este el día que estábamos esperando? Siempre los mismos sonidos, las mismas voces, sabiendo que después se irán sin recordar. ¡Los ojos se cubrieron de sombras para contemplar eso que llamamos lo invisible!
30
Demasiado
pronto sorriu-nos a dita cuns labios claros como o ceo, i era o mesmo
que a iauga que tan amodo baixa para calmar a nosa sede. Demasiado
pronto escoitamos a música e xa non temos palabras. Demasiadas
cousas fan ó home sen inquietude!
Demasiado pronto nos sonrió la dicha con unos labios claros como el cielo, y era igual que agua que tan despacio baja para calmar nuestra sed. Demasiado pronto escuchamos la música y ya no tenemos palabras. ¡Demasiadas cosas hacen al hombre sin inquietud!
Demasiado pronto nos sonrió la dicha con unos labios claros como el cielo, y era igual que agua que tan despacio baja para calmar nuestra sed. Demasiado pronto escuchamos la música y ya no tenemos palabras. ¡Demasiadas cosas hacen al hombre sin inquietud!
31
Á árbore que non ardía se achegou o home. Como auga nun deserto a súa voz era clara. A serpe reptaba e o azul era máis intenso. Non ardía o seu corpo e chamou ó Pastor para que dera o sal ó seu rabaño. A noite caeu sobre o inmenso azul e aquela chama seguía acesa como unha luz próspera. Eles adorarán o ouro e o Maná non caerá como neve sobre as súas feridas. E as táboas han romper pero non a fe, e a árbore arderá pero non as súas raíces.
Al árbol que no ardía se acercó el hombre. Como agua en un desierto su voz era clara. La serpiente reptaba y el azul era más intenso. No ardía su cuerpo y llamó al Pastor para que diera la sal a su rebaño. La noche cayó sobre el inmenso azul y aquella llama seguía encendida como una luz próspera. Ellos adorarán el oro y el Maná no caerá como nieve sobre sus heridas. Y las tablas se romperán pero no la fe, y el árbol arderá pero no sus raíces.
Á árbore que non ardía se achegou o home. Como auga nun deserto a súa voz era clara. A serpe reptaba e o azul era máis intenso. Non ardía o seu corpo e chamou ó Pastor para que dera o sal ó seu rabaño. A noite caeu sobre o inmenso azul e aquela chama seguía acesa como unha luz próspera. Eles adorarán o ouro e o Maná non caerá como neve sobre as súas feridas. E as táboas han romper pero non a fe, e a árbore arderá pero non as súas raíces.
Al árbol que no ardía se acercó el hombre. Como agua en un desierto su voz era clara. La serpiente reptaba y el azul era más intenso. No ardía su cuerpo y llamó al Pastor para que diera la sal a su rebaño. La noche cayó sobre el inmenso azul y aquella llama seguía encendida como una luz próspera. Ellos adorarán el oro y el Maná no caerá como nieve sobre sus heridas. Y las tablas se romperán pero no la fe, y el árbol arderá pero no sus raíces.
32
Que quere de ti a miña xenreira? Demasiado prolífera para ser poesía a ostentación esvara polas túas pernas. Quero ofrecer-te unha oración perto das montañas, un sentimento puro como unha herdade deserta, ningún poema que poida ser efémero.
¿Qué quiere de ti mi rencor? Demasiado prolífera para ser poesía la ostentación resbala por tus piernas. Quiero ofrecer-te una oración cerca de las montañas, un sentimiento puro como una heredad desierta, ningún poema que pueda ser efímero.
33
Andei
o meu camiño para ser o que son. O que máis doe é a vontade e o
orgullo, confiar sedento o abeiro da nada, e a brétema segue e
aproxima-se a nós. Nunca souben o que ía ser, e foi o averno, e foi
a afronta máis diáfana que xamais existiu. Como dicir..., sen lixar
as túas fazulas ardentes como o sol?
Anduve mi camino para ser el que soy. Lo que más duele es la voluntad y el orgullo, confiar sediento el amparo de la nada, y la niebla sigue y se aproxima a nosotros. Nunca supe lo que iba a ser, y fue el averno, y fue la afrenta más diáfana que jamás existió. ¿Cómo decir..., sin manchar tus mejillas ardientes como el sol?
Anduve mi camino para ser el que soy. Lo que más duele es la voluntad y el orgullo, confiar sediento el amparo de la nada, y la niebla sigue y se aproxima a nosotros. Nunca supe lo que iba a ser, y fue el averno, y fue la afrenta más diáfana que jamás existió. ¿Cómo decir..., sin manchar tus mejillas ardientes como el sol?
34
O
amor pode xerar pantasmas sen un corpo e adoitar a forma dunha
ilusión. É un xogo cruel semellante á dor. Quizais sexa isto. Vén
ós meus xeonllos, ten ás e non voa, agarda e semella gustar-lle que
eu lle faga mal e que ame.
El amor puede engendrar fantasmas sin un cuerpo y tomar la forma de una ilusión. Es un juego cruel semejante al dolor. Quizás sea esto. Viene a mis rodillas, tiene alas y no vuela, espera y parece gustarle que yo le haga daño y que ame.
35
Ensinaron-nos
a vehemencia, a ser dóciles e a calar. Nun tempo a vida significaba
algo, había unha lei que falaba para todos e un brazo que inspiraba
respecto. Agora hai demasiados brazos e demasiadas almas pobres: vivir é renunciar á vida.
Nos enseñaron la vehemencia, a ser dóciles y a callar. En un tiempo la vida significaba algo, había una ley que hablaba para todos y un brazo que inspiraba respeto. Ahora hay demasiados brazos y demasiadas almas pobres: vivir es renunciar a la vida.
36
A destrución, non sempre chega doutras terras para cubrir os nosos froitos; pero nos ollos que nos aman está o rescate do verdadeiro amor. Somos criaturas dos antigos Deuses: compracentes da música e a poesía, da nobreza despois do preludio para un crime. O que realmente amamos é o desexo, o viño para o noso deleite, e os corpos que están feitos para todas as caricias.
La destrucción, no siempre llega de otras tierras para cubrir nuestros frutos; pero en los ojos que nos aman está el rescate del verdadero amor. Somos criaturas de los antiguos Dioses: complacientes de la música y la poesía, de la nobleza después del preludio para un crimen. Lo que realmente amamos es el deseo, el vino para nuestro deleite, y los cuerpos que están hechos para todas las caricias.
37
Eran os días de Israel para a estirpe do pobo circuncidado no proclive túnel do xenocidio. As novas promulgaron o loito nas provincias da Xermania, inzando o ar co efusivo alento dos novos tempos. Eran os días de Israel, nos que as razóns vedaban o sangue de Xosué nas fosas exotéricas. Nunca o odio foi tan grande! Había que borrar os restos da masacre, o acre arrecendo da desolación no Exipto faraónico de Centro-Europa. Contra a ética, na moral milenaria dos ofendidos, o providencial descubrimento do Anticristo na terra de Canaán. Eran os días de Israel no deshumanizado pentagrama de Wagner cara os nacentes mitos, nun acto abandonado ó prexuízo da expansión estoica e covarde. A vinganza pide ó fillo de Abrahám no patíbulo das ofrendas. O coitelo da redención no peito de Isaac, a vara de Aarón sen florecer. Son os días de Israel!
Eran los días de Israel para la estirpe del pueblo circuncidado en el proclive túnel del genocidio. Las noticias promulgaron el luto en las provincias de Germanía, llenando el aire con el efusivo aliento de los nuevos tiempos. Eran los días de Israel, en los que las razones vedaban la sangre de Josué en las fosas exotéricas. ¡Nunca el odio fue tan grande! Había que borrar los restos de la masacre, el acre aroma de la desolación en el Egipto faraónico de Centro-Europa. Contra la ética, en la moral milenaria de los ofendidos, el providencial descubrimiento del Anticristo en la tierra de Canaán. Eran los días de Israel en el deshumanizado pentagrama de Wagner hacia los nacientes mitos, en un acto abandonado al prejuicio de la expansión estoica y cobarde. La venganza pide al hijo de Abrahán en el patíbulo de las ofrendas. El cuchillo de la redención en el pecho de Isaac, la vara de Aarón sin florecer. ¡Son los días de Israel!
38
Que me daredes por este lume que se extingue, esta chama que ascende como unha lene primavera no baleiro? Sei todo xustamente: o home non serve, non serve o poeta, e nada ficará de todas as palabras.
¿Qué me daréis por este fuego que se extingue, esta llama que asciende como una leve primavera en el vacío? Sé todo justamente: el hombre no sirve, no sirve el poeta, y nada quedará de todas las palabras.
39
A súa obra era ilusión soamente, pero tornou tan real que pensou enlouquecer. Non é a primeira vez que un lenzo mata cunha morte tan doce que liban as abellas como unha flor de voltas á luz. O artista é máis ben un hipócrita se non recoñece o seu desprezo polo evidente.
Su obra era ilusión solamente. Se hizo tan real que pensó enloquecer. No es la primera vez que un lienzo mata con una muerte tan dulce que liban las abejas como una flor de espaldas a la luz. El artista es más bien un hipócrita si no reconoce su desprecio por lo evidente.
40
Somos homes moderados ata o extremo -non nacemos para a política nin para a guerra- e se hai algo sublime en nós pronto o esquecemos. Amamos a idea que agasalla o esencial para vivir, chea dos seus presentes; pero ela sabe que queremos un corpo, impúdico e rebelde, para o noso pracer. Non amamos a política nin a guerra; pero danzamos para calmar as nosas penas, e deixamos que a vida, placidamente, veña ó noso encontro.
Somos hombres moderados hasta el extremo -no nacimos para la política ni para la guerra- y si hay algo sublime en nosotros pronto lo olvidamos. Amamos la idea que regala lo esencial para vivir, llena de sus presentes; pero ella sabe que queremos un cuerpo, impúdico y rebelde, para nuestro placer. No amamos la política ni la guerra; pero danzamos para calmar nuestras penas, y dejamos que la vida, plácidamente, venga a nuestro encuentro.
41
Abandonados
desde o celeste, ignoramos os teus mandamentos. Durmidos na lei,
rompemos a lei. Repudiando ós nosos fillos, lapidamos a nosa
semente. Coa afronta dos nosos actos, coa fraudulenta procura da
riqueza, renegamos da túa palabra por sempre.
Abandonados desde lo celeste, ignoramos tus mandamientos. Dormidos en la ley, rompemos la ley. Repudiando a nuestros hijos, lapidamos nuestra simiente. Con la afrenta de nuestros actos, con la fraudulenta búsqueda de la riqueza, renegamos de tu palabra por siempre.
42
O que busca un universo está cheo de universos. O que busca unha resposta ten a resposta, e a verdade non está lonxe da verdade. Hai que deixar de ser home para converxer no soño do home: unha cadencia, un sentido na sen-razón. Non din así os poetas? O home mesmo é un animal demasiado cruel para ser redimido.
El que busca un universo está lleno de universos. El que busca una respuesta tiene la respuesta, y la verdad no está lejos de la verdad. Hay que dejar de ser hombre para converger en el sueño del hombre: una cadencia, un sentido en la sinrazón. ¿No dicen así los poetas? El hombre mismo es un animal demasiado cruel para ser redimido.
Abandonados desde lo celeste, ignoramos tus mandamientos. Dormidos en la ley, rompemos la ley. Repudiando a nuestros hijos, lapidamos nuestra simiente. Con la afrenta de nuestros actos, con la fraudulenta búsqueda de la riqueza, renegamos de tu palabra por siempre.
42
O que busca un universo está cheo de universos. O que busca unha resposta ten a resposta, e a verdade non está lonxe da verdade. Hai que deixar de ser home para converxer no soño do home: unha cadencia, un sentido na sen-razón. Non din así os poetas? O home mesmo é un animal demasiado cruel para ser redimido.
El que busca un universo está lleno de universos. El que busca una respuesta tiene la respuesta, y la verdad no está lejos de la verdad. Hay que dejar de ser hombre para converger en el sueño del hombre: una cadencia, un sentido en la sinrazón. ¿No dicen así los poetas? El hombre mismo es un animal demasiado cruel para ser redimido.
43
Escoitei as trompetas de Xericó. As aves que voaban no glorioso día á sombra dunha queixa máis fonda que esta tristura. Aquí quen existiu non é coñecido, nin hai máis don que unha morte ou unha dita. Na confluencia dos ríos escoitamos a mañá. A súa canción era fermosa, como un musitar de augas tranquilas. O que ama será premiado coa luz nos ollos para poder despois renunciar.
Escuché las trompetas de Jericó. Las aves que volaban en el glorioso día a la sombra de una queja más honda que esta tristeza. Aquí quien existió no es conocido, ni hay más don que una muerte o una dicha. En la confluencia de los ríos escuchamos la mañana. Su canción era hermosa, como un musitar de aguas tranquilas. El que ama será premiado con la luz en los ojos para poder después renunciar.
44
Afastei
de todo a tempo, do meu meirande achado. Da amizade bebín, do
amor... Arredei de todo para conservar a gratitude, para poder mirar
atrás e liberar-te do meu orgullo. Porque o afecto é isto mesmo:
unha ave rapaz que a necesidade vai disecando cos nosos apetitos para
ferir-nos con estas palabras diariamente.
Me
alejé de todo a tiempo, de mi mayor hallazgo. De la amistad bebí,
del amor ... Arredré de todo para conservar la gratitud, para poder
mirar atrás y liberarte de mi orgullo. Porque el afecto es esto
mismo: un ave rapaz que la necesidad va disecando con nuestros
apetitos para herirnos con
estas palabras diariamente.
45
Polos
prados nevados como unha egua, corría e a súa figura semellaba non
cansar-se. Unha luz inusitada a súa ollada era..., como un volcán
de brasas non extintas. Esta é a verdadeira inspiración e non a
morte que un inverno coa súa pel estendida, para rumiar o pasto dos
homes, achegou-se á carne. Polos prados nevados entre a herba fresca
o verde clamor chegou ós seus labios. Corría e a súa figura
semellaba non perder-se..., aquela que ó amor vendeu a súa alma, para
rumiar pétalos dun home capaz de seducir-la e dar-lle un fillo, e
ver o ceo neses ollos como é a verdadeira inspiración.
Por
los prados nevados como una yegua, corría y su figura parecía no
cansarse. Una luz inusitada su mirada era..., como un volcán de
brasas no extintas. Esta es la verdadera inspiración y no la muerte
que un invierno con su piel extendida, para rumiar el pasto de los
hombres, se acercó a la carne. Por los prados nevados entre la
hierba fresca el verde clamor llegó a sus labios. Corría y su
figura parecía no perderse..., aquella que al amor vendió su alma, para
rumiar pétalos de un hombre
capaz de seducirla y darle un hijo, y ver el cielo en esos ojos cómo
es la verdadera inspiración.
46
Se
hai unha conciencia da verdade por ela obviaredes todo. Se pondo mil
ousadas celosías para gardar a vosa afección, un día son forzadas;
entón, a vosa man lanzará pedras como se a máis grande fermosura
non existira. Amados ventres que fostes tomados por un poder fecundo!
Que pobo non fixo a lei para loar ós seus inimigos? Que muller non
foi feita para ser posuída? Se tedes o amor estaredes en paz! Se
tedes a súa indiferenza descansaredes en paz! O home fixo a lei para
enmascarar a súa fraqueza, pero os homes sen lei serán sempre
inocentes.
Si
hay una conciencia de la verdad por ella obviareis todo. Si poniendo
mil osadas celosías para guardar vuestra afección, un día son
forzadas; entonces, vuestra mano lanzará piedras como si la más
grande hermosura no hubiera existido. ¡Amados vientres que fuisteis
tomados por un poder fecundo! ¿Qué pueblo no hizo la ley para loar
a sus enemigos? ¿Qué mujer no fue hecha para ser poseída? ¡Si
tenéis el amor estaréis en paz! ¡Si tenéis su indiferencia
descansaréis en paz! El hombre hizo la ley para enmascarar su
flaqueza, pero los hombres sin ley serán siempre inocentes.
47
Despois
de botar o meu conxuro contra as doutrinas, despois de cuspir ós
ídolos e ás igrexas, tiña que haber algo máis grande que a
blasfemia contra a blasfemia -á sombra dos que rouban algún tesouro
gaban-se os crédulos-. E volvín a atopar a aquel con quen falaba e
sentín que xa non tiña nada que dicir. Criticando ós falsos
volvemos hipócritas, e con esa verdade que arrincamos dos seus
froitos estériles, pouco a pouco, manchamos o noso ánimo.
Después
de echar mi conjuro contra las doctrinas, después de escupir a los
ídolos y a las iglesias, tenía que haber algo más grande que la
blasfemia contra la blasfemia -a la sombra de los que roban algún
tesoro se alaban los crédulos-. Y volví a encontrar a aquél con
quien hablaba y sentí que ya no tenía nada que decir. Criticando a
los falsos nos volvimos hipócritas, y con
esa verdad que arrancamos de sus frutos estériles, poco a poco,
mancillamos nuestro ánimo.
48
O
meu amor non o terás se non o vés buscar. Nada te pertencerá se
non o vas coller. E todo o que poidas facer non terá sentido, e
todo o que poidas amar será inútil. Alí onde caía o seu adorado
corpo, Santo Graal, unha muller dará de beber ó Mesías auga do seu
propio pozo, dos seus cántaros arrollados de lenes palpitacións e
desexos.
Mi
amor no lo tendrás si no vienes a buscarlo. Nada te pertenecerá si
no lo vas a coger. Y todo lo que puedas hacer no tendrá sentido, y
todo lo que puedas amar será inútil. Allí donde caiga su adorado cuerpo, Santo Grial, una
mujer dará de beber al mesías agua de su propio pozo, de sus
cántaros arrollados de suaves palpitaciones y deseos.
49
Desexaba
a esa muller, tan pouco delicada, tan pouco feminina, algo así como
unha fera posuída dun candor permanente. Só sabe Deus canto
procuraba a aquela criatura tan anómala, nada sutil, nada amable.
Desexaba a esa muller: a decadencia da especie,
a femia desdeñada, querendo ser tocada pola man
sensible, e ao mesmo tempo defendendo a súa miseria como un animal
púdico.
Deseaba
a esa mujer, tan poco delicada, tan poco femenina, algo así como una
fiera poseída de un candor permanente. Sólo sabe Dios cuanto
buscaba a aquella criatura tan anómala, nada sutil, nada amable.
Deseaba a esa mujer: la decadencia de la especie, a
hembra desdeñada, queriendo ser tocada por la
mano sensible, y al mismo
tiempo defendiendo su miseria como un animal púdico.
50
Mórbida
quietude das esferas. Ritmos cóncavos e primarios que socavan na
rocha un novo cerne. O que busca amor atopa a perdición baixo a
chama que todo o extingue, versátil como o voo que ascende ás
mans. O que ama a beleza intenta conserva-la inutilmente, matando o
que realmente tiña de beleza.
Mórbida
quietud de las esferas. Ritmos cóncavos y primarios que socavan en
la roca una nueva esencia. El que busca amor encuentra la perdición
bajo la llama que todo lo lo extingue, versátil como el vuelo
que asciende a las manos. El que ama la belleza intenta conservarla
inútilmente, matando lo que realmente tenía de belleza.
51
Volver
á humanidade co triste remorso do incomprendido. Volver a tocar con
dedos de recen nacido esa pura esencia. Nesta copa escancia a
liturxia o oprobio, nesta outra bebe o pudibundo honor, e na mesma os
amantes burlan-se da honra. Volver ó humano, volver ó propio, e
prescindir de todo o imprescindible: corrupta pasaxe baldía,
corrupto amor na derrota, aborrecido vicio da burguesía.
Volver
a la humanidad con el triste remordimiento del incomprendido. Volver
a tocar con dedos de recien nacido esa pura esencia. En esta copa
escancia la liturgia el oprobio, en esta otra bebe el pudibundo
honor, y en la misma los amantes se burlan de la honra. Volver a lo
humano,
volver a lo propio, y prescindir del todo lo imprescindible: corrupto
pasaje baldío, corrupto amor en la derrota, aborrecido vicio de la
burguesía.
52
Onde
irá o Soño a durmir esta noite?, esta fría noite como unha
coitela no teu pescozo delgado... A chuvia cae namorando as áridas pombas sobre os frisos
de pedra e ti sabes que tampouco hai ninguén tras a resplandecente
fiestra, i en todas as portas pechadas a túa crecente vontade. Só o
frío desta noite agarda!
¿Dónde
irá el Sueño a dormir esta noche?, esta fría noche como una
cuchilla en tu cuello delgado... La lluvia cae enamorando las áridas palomas sobre
los frisos de piedra y tú sabes que tampoco hay
nadie tras la resplandeciente ventana, y en todas las puertas
cerradas a tu creciente voluntad. ¡Sólo el frío de esta noche
aguarda!
53
Todo
o teu ser estremecido, tocado polas follas que caen ó principiar
novembro. Bulideiro eco que eterniza os pasos de chuvia. Todo o teu
ser devecido de tenrura, cálido para a primeira boca que sorba o teu
viño. Fai un oco no corazón da árbore para os teus paxaros cando
medren outras tantas flores en abril. Todo..., para o cáliz de sangue na
última cea e o corpo que se desfai como xeo nos labios.
Todo
tu ser estremecido, tocado por las hojas que caen a principios de
noviembre. Bullicioso eco que eterniza los pasos de lluvia. Todo tu
ser con ansia de ternura, cálido para la primera boca que sorba tu
vino. Haz un hueco en el corazón del árbol para tus pájaros cuando
crezcan otras tantas flores
en abril. Todo..., para el cáliz de sangre en la última cena y el
cuerpo que se deshace como hielo en los labios.
54
Que
é inmortal nesta terra de cinzas, neste sepulcro de aves e réptiles?
Que descobre a celeste visión?: o negro labirinto dos homes que
acoden á vida?, o vagabundo que morre nas rúas estériles, ou
certas estrelas que xemen nos espazos baleiros? É acaso inmortal a
mentira que enche as nosas mans? Buscar o prudente consolo?... Só o
que non dura persiste para sempre, velaí a eternidade!
¿Qué
es inmortal en esta tierra de cenizas, en este sepulcro de aves y
reptiles? ¿Qué descubre la celeste visión?: ¿el negro laberinto
de los hombres que acuden a la vida?, ¿el vagabundo que muere en las
calles estériles, o ciertas estrellas que gimen en los espacios
vacíos? ¿Es acaso inmortal la
mentira que llena nuestras manos? ¿Buscar el prudente consuelo?...
Sólo lo que no dura persiste para siempre, ¡he ahí la eternidad!
55
Ninguén
te amará con este amor derrotado. E ti mesma... Onde atoparás o
soño que apeteces? En que boca poderás consolar-te? O terrible
cazador que persegue a túa alma vive tamén para o teu recordo. Podo
ser o teu Deus ou se queres o teu Verdugo. Podo embalsamar-te de
rosas e cubrir o teu ser esta noite. Son un mortal... Serei a túa
alma chea de perfección!
Nadie
te amará con este amor derrotado. Y tú misma ... ¿Dónde
encontrarás el sueño que apeteces? ¿En qué boca podrás
consolarte? El terrible cazador que persigue tu alma vive también
para tu recuerdo. Puedo ser tu Dios o si quieres tu Verdugo. Puedo
embalsamarte
de rosas y cubrir tu ser esta noche. Soy un mortal... ¡Seré tu
alma llena de perfección!
56
(Albatros...)
Atopaches unha compañeira e nunca abandonarás. Pasarán longos os anos e volverás ó lugar de sempre. Entre as túas ás xorde o abismo do solpor. Baixas a escarpada rompente até o profundo mar onde agarda a cálida chuvia, i é fermoso ese xeito de voar. Danzas arredor do teu consorte con harmonía. Atopaches unha compañeira e nunca abandonarás. Moitos anos pasarán e moitas estacións, pero non o teu amor.
(Albatros)
(Albatros...)
Atopaches unha compañeira e nunca abandonarás. Pasarán longos os anos e volverás ó lugar de sempre. Entre as túas ás xorde o abismo do solpor. Baixas a escarpada rompente até o profundo mar onde agarda a cálida chuvia, i é fermoso ese xeito de voar. Danzas arredor do teu consorte con harmonía. Atopaches unha compañeira e nunca abandonarás. Moitos anos pasarán e moitas estacións, pero non o teu amor.
(Albatros)
Encontraste
una compañera y nunca abandonarás. Pasarán largos los años y
volverás al lugar de siempre. Entre tus alas surge el abismo del ocaso. Bajas la escarpada rompiente hasta el profundo mar
donde espera la cálida lluvia, y es hermosa esa forma de volar.
Danzas alrededor de tu consorte con armonía. Encontraste una
compañera y nunca abandonarás. Muchos años pasarán y muchas
estaciones, pero no tu amor.
57
Nin un ceo estrelado! Nin un rumor de vida! Debería haber un último sentido. Sucar o océano nos sitios onde aflora a realidade abertamente. Renunciar cando o pesar adoite facer-nos escravos. Debería haber un último sentido -unha afastada resposta ás nosas dúbidas-, pero as respostas, ademais de chegaren sen anunciar, tardan o suficiente como para non nos deixar entender.
¡Ni un cielo estrellado! ¡Ni un rumor de vida! Debería haber un último sentido. Surcar el océano en los sitios donde aflora la realidad abiertamente. Renunciar cuando el pesar acostumbre a hacernos esclavos. Debería haber un último sentido -una lejana respuesta a nuestras dudas-, pero las respuestas, además de llegar sin anunciar, tardan lo suficiente como para no dejarnos entender.
58
Se es un asasino serás perdoado e a túa traizón será calada, pero se conservas a inocencia serás condenado polos mesmos que predican a redención. Ser inocente neste mundo é o mesmo que ser vítima. Podes ser perverso que ninguén te negará. Ser inocente neste mundo é a mesma condena a morte. Pode-se-lle dar de comer a un can pero nunca a un home que conserva a súa pureza. A verdade debe ser sacrificada ás causas do entendemento. Se non te protexes ninguén te amará! Se non asasinas ninguén te amará! Que lonxe queda o reino da inocencia recobrada!
Si eres un asesino serás perdonado y tu traición será callada, pero si conservas la inocencia serás condenado por los mismos que predican la redención. Ser inocente en este mundo es lo mismo que ser víctima. Puedes ser perverso que nadie te negará. Ser inocente en este mundo es la misma condena a muerte. Se le puede dar de comer a un perro pero nunca a un hombre que conserva su pureza. La verdad debe ser sacrificada a las causas del entendimiento. ¡Si no te proteges nadie te amará! ¡Si no asesinas nadie te amará! ¡Qué lejos queda el reino de la inocencia recobrada!
59
O poeta sexuado busca a poesía espida, de verso branco, de lene pel de muller. O poeta asexuado gusta do verso vestido co ouro da linguaxe. E ten que ocorrer que os dous viven enfrontados pola mesma femia. Neste contenda só un pode vencer. A beleza espida e a beleza vestida son tan fermosas como este acontecer.
57
Nin un ceo estrelado! Nin un rumor de vida! Debería haber un último sentido. Sucar o océano nos sitios onde aflora a realidade abertamente. Renunciar cando o pesar adoite facer-nos escravos. Debería haber un último sentido -unha afastada resposta ás nosas dúbidas-, pero as respostas, ademais de chegaren sen anunciar, tardan o suficiente como para non nos deixar entender.
¡Ni un cielo estrellado! ¡Ni un rumor de vida! Debería haber un último sentido. Surcar el océano en los sitios donde aflora la realidad abiertamente. Renunciar cuando el pesar acostumbre a hacernos esclavos. Debería haber un último sentido -una lejana respuesta a nuestras dudas-, pero las respuestas, además de llegar sin anunciar, tardan lo suficiente como para no dejarnos entender.
58
Se es un asasino serás perdoado e a túa traizón será calada, pero se conservas a inocencia serás condenado polos mesmos que predican a redención. Ser inocente neste mundo é o mesmo que ser vítima. Podes ser perverso que ninguén te negará. Ser inocente neste mundo é a mesma condena a morte. Pode-se-lle dar de comer a un can pero nunca a un home que conserva a súa pureza. A verdade debe ser sacrificada ás causas do entendemento. Se non te protexes ninguén te amará! Se non asasinas ninguén te amará! Que lonxe queda o reino da inocencia recobrada!
Si eres un asesino serás perdonado y tu traición será callada, pero si conservas la inocencia serás condenado por los mismos que predican la redención. Ser inocente en este mundo es lo mismo que ser víctima. Puedes ser perverso que nadie te negará. Ser inocente en este mundo es la misma condena a muerte. Se le puede dar de comer a un perro pero nunca a un hombre que conserva su pureza. La verdad debe ser sacrificada a las causas del entendimiento. ¡Si no te proteges nadie te amará! ¡Si no asesinas nadie te amará! ¡Qué lejos queda el reino de la inocencia recobrada!
59
O poeta sexuado busca a poesía espida, de verso branco, de lene pel de muller. O poeta asexuado gusta do verso vestido co ouro da linguaxe. E ten que ocorrer que os dous viven enfrontados pola mesma femia. Neste contenda só un pode vencer. A beleza espida e a beleza vestida son tan fermosas como este acontecer.
El poeta sexuado busca la poesía desnuda, de verso blanco, de suave piel de mujer. El poeta asexuado gusta del verso vestido con el oro del lenguaje. Y tiene que ocurrir que los dos viven enfrentados por la misma hembra. En esta contienda sólo uno puede vencer. La belleza desnuda y la belleza vestida son tan hermosas como este suceso.
60
Que
aflore ó sentido, o máis profundo e inconsciente dos nosos
milagres! O soño redentor! A aperta íntima! E non ser máis que o
día que naufraga no tempo; máis que o remoto son da chuvia
encadeada a cada tempestade. Desvístamo-nos de todos os prexuízos
porque esta batalla non se conseguirá derrotando nin vencendo.
¡Qué
aflore al sentido, el más profundo e inconsciente de nuestros
milagros! ¡El sueño redentor! ¡El abrazo íntimo! Y no ser más
que el día que naufraga en el tiempo; más que el remoto sonido de
la lluvia encadenada a cada tempestad. Desvistámonos de todos los
perjuicios porque esta batalla
no se conseguirá derrotando ni venciendo.
61
A
simple vontade pode ser un delito -a vontade de ser-. Todo o que
obriga impón e non toda imposición pode ser apreciada. Non é
sequera dignidade, nin sequera orde -sempre foi esgrimida a orde e a
dignidade polos mesmos tiranos-, é soamente o contrario ao home o
contrario á súa vontade.
La
simple voluntad puede ser un delito -a voluntad de ser-. Todo lo que
obliga impone y no toda imposición puede ser apreciada. No es
siquiera dignidad, ni siquiera orden -siempre fue esgrimido el orden
y la dignidad por los mismos tiranos-, es solamente lo contrario
al hombre lo contrario a su voluntad.
62
Saberán
eses animais que o sacrificio está perto? Que teñen vivido para
ornar un prato nunha mesa, para encher o estómago da reconciliación
un día?...
Podo ver neses ollos a fatalidade e ningún perigo arredor aparente: é a mesma abundancia que se serve das súas galas. Vivir así, condenados eternamente, sen ningunha promesa de futuro, sen ningunha redención, en soidade.
Podo ver neses ollos a fatalidade e ningún perigo arredor aparente: é a mesma abundancia que se serve das súas galas. Vivir así, condenados eternamente, sen ningunha promesa de futuro, sen ningunha redención, en soidade.
¿Sabrán
esos animales que el sacrificio está cerca? ¿Qué han vivido para
ornar un plato en una mesa, para llenar el estómago de la
reconciliación un día?...
Puedo ver en esos ojos la fatalidad y ningún peligro alrededor aparente: es la misma abundancia que se sirve de sus galas. Vivir así, condenados eternamente, sin ninguna promesa de futuro, sin ninguna redención, en soledad.
Puedo ver en esos ojos la fatalidad y ningún peligro alrededor aparente: es la misma abundancia que se sirve de sus galas. Vivir así, condenados eternamente, sin ninguna promesa de futuro, sin ninguna redención, en soledad.
63
Namentres
exista a moral haberá homes con fame. Nisto reside a nosa conduta:
nun simple dilema de aspiracións culinarias. No derradeiro intre
decidirá o noso apetito pola nosa conciencia. O noso desexo elixe
polas nosas neuronas e as carga de suficiente culpabilidade. Somos
deófagos -devoradores de Deus- no noso eterno medo á vida.
Mientras
exista la moral habrá hombres con hambre. En esto reside nuestra
conducta: en un simple dilema de aspiraciones culinarias. En el
último momento decidirá nuestro apetito por nuestra conciencia.
Nuestro deseo elige por nuestras neuronas y las carga de suficiente
culpabilidad. Somos deófagos -devoradores de Dios- en nuestro eterno
miedo a la vida-.
64
Só
a soidade é creadora! Dela emerxe a forza que arrastra o ciclón e
até a tolemia deita a súa beira. Chamade-me culpable, se queredes,
porque eu puxen o meu pé na súa area. Un perdido desdén verque o
seu anhelo, e sangra a luz no seu mar profundo. As súas mans
pintadas percorren as tempas onde habita ao nu o verdadeiro enxeño.
Só a soidade é creadora!
¡Sólo
la soledad es creadora! De ella emerge la fuerza que arrastra el
ciclón y hasta la locura se acuesta en su orilla. Llamadme culpable,
si queréis, porque yo puse mi pie en su arena. Un perdido desdén
vierte su anhelo, y sangra la luz en su mar profundo. Sus manos
pintadas recorren las sienes donde habita al desnudo el verdadero
ingenio. ¡Sólo la soledad es creadora!
65
É
moi probable que o home nos defraude, que o noso mesmo ser rexeite os
intres de conciencia e se entregue á disputa dos que se seguen sen
remedio. Como remediar a contradición ou a mesma dúbida que medra
no máis fondo do noso espírito? O home loitando por un lugar e unha
resposta! É posible que todo canto diga non sirva, nunca servirá a
palabra para expresar o sublime.
Es
muy probable
que el hombre nos defraude, que nuestro mismo ser rechace los
momentos de conciencia y se entregue a la disputa de los que se
sieguen sin remedio. ¿Cómo remediar la contradicción o la misma
duda que crece en lo más hondo de nuestro espíritu? ¡El hombre
luchando
por un lugar y una respuesta! Es posible que todo cuanto diga no
sirva, nunca servirá la palabra para expresar lo sublime.
66
O
alento da montaña baixa como o río vadeando a beira e descansa nos
teus labios decadentes e íntimos. A miña lingua pousa no celme da
túa chuvia. Percorro o val até os outeiros que son neve na miña
almofada. A negra terra ule a ti e no teu ventre hai un niño de
tarántulas. O teu iris voa e sangra mel do meu iris, e sae da miña
boca a promesa, onde O Deus dorme e o diaño vela, onde O Deus finxe
e o demo constrúe.
El
aliento de la montaña baja como el río
vadeando la orilla y descansa en tus labios decadentes e íntimos. Mi
lengua se posa en la esencia de tu lluvia.
Recorro el valle hasta las colinas que son nieve en mi almohada. La
negra tierra huele a ti y en tu vientre hay un nido de tarántulas.
Tu iris vuela y sangra miel de mi iris, y sale de mi boca la promesa,
donde El Dios duerme y el diablo vela, donde El Dios finge y el
diablo construye.


